درود

با اجازه سروان رنو  گفتم اين تاپيكو شروع كنم  جاي اين مبحث به نظرم تو كافه خالي اومد  نحوه پوششش وآرايش در سينماي كلاسيك  به نظ من خيلي جذاب و استاثنيه  و مطمئنا ميشه مطالب زيادي در موردش نوشت

فقط چون تو اين زمينه تازه كارم ودوستان با اطلاعات زياد هم توي كافه زياداند اميدوار ياري هستم

هم اكنون نياز مند ياري سبزتان هستيم

با سپاس بلانش

پيوست:آيا اسم درستي براي تاپيك انتخاب كردم؟

از آغاز

ازسينماي صامت شروع مي كنم

مد بين سال 1895تا1920

سال هاي 1895 تا 1900(مد اين سال ها به نوعي زير بناي مد در سينماي صامته)

Kickers:شلوار هاي كوتاهي كه در نا حيه زانو جمع شده يا حالت  چين داروپليسه داشته  وبا قلاب يا سگك در ناحيه زانو بسته ميشده وآغازكننده وشلوار هاي كوتاه وگشاد دوره ي بعد بوده

كلاه هاي پانامايي:كلاه هاي دست  بافتي كه   از اكوادور وكلمبيا وكلا آمريكاي جنوبي بوده

chester field;اور كت هايي از جنس مخمل كه در اواخر قرن نوزدهم باب بوده

derby;كلاه نميد مالي شده وگرد وكوتاه وتا حدودي تنگ ولبه دار

هومبرگ:كلاه شق ورق ونمدي تقزيبا شبيه دربي با كمي تفاوت

tailor made:لبا س هاي زنانه  اي كه بالاتنه اي  تنگ واندازه  بدن داشتند وداراي گلدوزي بودن

leg o mutton:روپوش هايي كه اسين هاي بسيار گشاد داشته ودر مچ وساعد تنگ بوده

كلاه هاي گينز برو:كلا ه هاي زنانه اي از جنس مخمل كه معمولا با پر تزيين ميشده

shirtwaist:يه بلوز زنانه كه با دامن پوشيده مي شده

gibson girl:

.....................

1900تا1910

خانم ها

(چون اين مبحث خيلي گسترده است ومنم جرئت ندارم مطلب ناقص تو كافه بزارم واطلاعاتمم فعلا ناقصه وسال تحصيلي هم شروع شده فعلا اين جا را خالي ميزارم تا مبحث هايي را كه در موردش پيدا كردم بتونم ترجمه كنم وسرفرصت بزارمشون اينجا ,پيشاپيش بابت تاخير پوزش مي طلبم)

درود بر بانو بلانش!

تایپیک خوبی رو آغاز کردید!

جاش به راستی خالی بود!

دست مریزاد!

قبول داشته باشید یا نه، مد، حالا یک صنعته و صنعتی بودن یعنی پول ساز بودن و پول ساز بودن یعنی فاصله گرفتن از واقعیت و مصنوعی شدن! حالا قراره مد توی تن جامعه تزریق بشه ولی قدیما، لااقل توی سینمای کلاسیک این جوری نبود!

کارگردان هایی مثل هیچکاک یا فلینی، هنرمندانی مثل بیلی وایلدر یا جان فورد، یک ساختار موجود در جامعه رو می گرفتن و تبدیل به مد می کردند. مد از دل فرهنگ یک جامعه جاری شده بود و یک سیر تاریخی رو دنبال می کرد. کلاه بوگارت رو در نظر بگیرید یا پالتو او. یادتون هست توی یکی از قدیمی ترین فیلم هاش چون پالتو (بارونی) نداشت مظنون شناخته شد و نزدیک بود دستگیر بشه! (این یک مفهوم نمادینه!)

بوگارت بدون اون کلاه یا پالتو یا حتی سیگار برِ لبش، که خیلی ها رو به کشتن داد به خاطر تقلید از او، بوگارت نیست. این همون شخصیتیه که ممکنه توی هر فیلم مستندی از اون روزگارهم ببینین که بوگارت و سایر هنرمندان و کارگردانان بهش شکل دادن و براش قالب ساختن و موندگارش کردن!

چارلی چاپلین، لباس خودش رو از یک آدم عادی توی خیابان الهام گرفت و از اون یک مد ساخت.

لباس جان وین لباس یک گاوچرون واقعیه و کت دامن برگمن که خیلی هم بهش می آد، مد اون روزگار بوده! من وقتی کتاب "زنگ ها برای که به صدا در می آیند" را می خوندم، همون لباسی را تصور می کردم که تن برگمن در فیلم بود.

********

نمی دونم چرا هروقت بحث مد پیش می آد بی فاصله یاد آدُری هپ برن می افتم. 

به زیورها بیارایند مردم خوبرویان را   تو زیبارو چنان خوبی که زیورها بیاریی

با هر لباسی و هر ژستی، بهترین بود

راستش از هیچکدام از لباس های بازیگران جدید و مدهاشون خوشم نمی آد و حتی آرایش مو و صورتشان هم مثل قدیم نیست!

بازیگرها بیشتر عروسک هستند تا بازیگر و صنعتی بودن شاید هم مصنوعی بودن از سر و روشون می باره! این همون مد تزریقیه!

نمونه ی بسیار بد، بسیار بسیار بد، از دیدگاه من، لباس آنجلینا جولی توی فیلم توریست است! بیشتر یک فاجعه س تا مد یا حتی یک لباس  یک آدم ثروتمند!

درهر حال گمان من این است که در بدترین دوره ی تاریخ مد به عنوان یک هنر و اون هم هنر مردمی هستیم.

*********************************

یک وب سایت ارزشمند برای تاریخچه ی مد در سینما

(اینجا)

(۱-۷-۱۳۹۰ ۱۱:۰۵ عصر)کاپیتان اسکای نوشته شده:  

درود بر بانو بلانش!

تایپیک خوبی رو آغاز کردید!

جاش به راستی خالی بود!

دست مریزاد!

درود

ممنون از پست زيباتون كاپيتان چه مطالب قشنگي

مبحث مد در سينما من را هم هميشه ياد ادري ميندازه اصلا آدري هپبورن باعث شد اين تاپيكو شروع كنم

لورن لاكال يكي از كسانيه كه هميشه عاشق بازي واستايل ومدل موهاش  بودم و هستم

استايل باكال در داشتن ونداشتن

تست هاي مدل مو هاي مختلف براي اين فيلم

مدل مو در خواب بزرگ

مدل مو در گذرگاه تاريك

در چگونه با يك ميليونر ازدواج كنيم

یکی از فیلم هایی که مد در آن حرف اول را میزند ، فیلم کلئوپاترا-1963 به کارگردانی جوزف ال منکیه ویتس است. این فیلم در زمان خودش 44 میلیون دلار هزینه در بر داشته که به پول امروز چیزی حدود 320 میلیون دلار می شود. برای درک عظمت این فیلم جالب است بدانید که هزینه فیلم عظیم آواتار-2009 237 میلیون دلار بوده است!

الیزابت تایلور که در این فیلم نقش کلئوپاترا را بر عهده داشت 65 دست لباس در این فیلم عوض کرد که در نوع خود رکوردی محسوب می شود. یکی از این لباسها که او در فیلم در بر کرده تماما از طلای 24 عیار ساخته شده بود. هزینه تهیه لباسهای وی تقریبا 195 هزار دلار هزینه در بر داشت! (رکورد تعداد لباسهای پوشیده شده توسط یک هنرپیشه بعدها توسط جون کالینز شکسته شد. وی برای بازی در مینی سریال گناهان-1986 ، 85 دست لباس عوض کرد!)