چند سال پیش در دانشگاه پروژه ای داشتم در مورد باز سازی سینماهای خیابان لاله زار و ارائه راهکارها و

از این جور قضایا ......

مطالبی که نوشته بودم بیشتر از لحاظ سیستماتیک قضیه رو بررسی می کرد . اما بخش هایی هم در

مورد تاریخچه و مسائل امروز داشت . شاید بد نباشد قسمت هایی از این پروژه را در این جا بیاورم.

همچنین چه خوب است که دوستان در مورد خاطرات گذشته شان در سینما های مختلف و حس و حال

اون موقع و نوع معماری و پوستر های سر در سینما و از این قبیل موضوع ها بنویسند.

 در پی راهی برای رونق دوباره غار تاریک

انسانها موجودی اجتماعی هستند واز با هم بودن لذت میبرند. این جمله ای است که اگر بگوئیم از دبستان تا دانشگاه به ما حفظ کردنش را یاد داده اند سخنی به گزاف نگفته ایم. از علوم اجتماعی و مدنی  دبستان گرفته تا درسهای دو واحدی دانشگاه.آری تنها حفظ کردن ،ای کاش به ما باورش را هم میدادند ،تا به جای اینکه در گوشه اتاق گرم و تاریک خود در انزوا با چیپس و پفک به استقبال سی دی قاچاقی فیلم های روی پرده برویم زحمت بیرون رفتن و گرفتن بلیط را به جان بخریم تا در کنار دیگر مردمان لذت با هم خندیدن و شوق با هم گریستن را به یاد آوریم . به همین خاطر بر آن شدیم تا عوامل فنی و ساختاری سینماهای پیشرفته دنیا را در سینماهای فکستنی خودمان شبیه سازی کنیم ، بلکه مردم را از خانه هایشان بیرون کشیده تا دوباره غار تاریک رونق یابد،به امید آن روز.

فصل اول: لاله زار

 لاله زار تهران در اوایل قرن چهاردهم شمسی دوران شکوفایی خود را آغاز کرد.مرکز تمام هنرهای نمایشی از تئاتر تا  سینما و همچنین محافل بحث های هنری و ادبی در کافه قنادی های لاله زار که مرکز تجمع نویسندگان ادبی و هنری و همچنین بازیگران تئاتر آن دوران و بعدها نیز بازیگران سینما بود.

هر هنرمندی با گرایش های فکری سیاسی متفاوت از سوسیالیست ها گرفته تا ملی گراها و طرفداران فرهنگ غرب همگی ایام فراغت خود را در آن دوران در کنار یکدیگر می گذارند، که گهگاه به جدال های لفظی و گاهی فیزیکی منجر می شد.

از زمان نمایش فیلم دختر لر که درسال 1312 در سالن هتل پالاس تهران به نمایش در آمد وبعدها نیز در سینماهای دیگر تهران نمایش داده شد که البته اولین فیلم ناطق فارسی بود، توجه به سینما خیلی بیشتر شد که همین امر باعث شد که سینماها یکی پس از دیگری در لاله زار ساخته شدند  که خیل جوانان آن دوران را به طرف خود سرازیر می کرد.

دهه ی بیست وسی شمسی  دوران شکوفایی تئاتر نیز بود که تئاترگیتی  محل فعلی سینما ونوس و همچنین تئاتر دهقان و جامع باربد،تئاتر نصر و تئاتر فردوسی در کوچه باربد که بعدها به کاباره  مولن روژ تبدیل شد وتئاتر پارس و در خیابان مخبرالدوله (جمهوری فعلی) تئاتر تهران که بعدها به سینما سعدی تبدیل شد.

در دهه ی سی تعداد سینماها در لاله زار به طور چشمگیری زیاد شدند که از ابتدا سینما تابان ،ونوس،مشعل،خورشید نو،در کوچه باربد (ملی)سینماشهرزاد ،نیوز،مترو ،ملی(نادرفعلی)،اطلس،فردوسی و بقیه سینماهای لاله زارعبارت بودند از مرجان ،رکس ،ایران ،البرز ، مایا ک (سهیلا)،متروپل،کریستال و همچنین سینماهای حومه ی لاله زار برلیان ،پارک،آریا،تهران،همای،پردیس،دنیا، اودئون، سعدی، حافظ و اروپا بودند که خلاصه لاله زار تبدیل به هالیوود ایران شده بود و جمعیت زیادی هر روز از شهرستان ها و روستاهای سراسر ایران به طرف خود می کشاند ودر کنار این اماکن هنری مغازه های کت و شلوار فروشی و همچنین فروش البسه از کفش و پیراهن و کروات تا ساعت و لوازم تزئینی و آرایشی بازار گرمی داشت.

ساختمان های سینماهای لاله زار تقریباً طبق استانداردهای آن زمان جهان ساخته شده بود که البته سینما رکس ،ایران وکریستال در بین آنها شاخص بودند . سینماها اکثراً دارای سر در بزرگی بودند که پوسترهای بزرگ فیلم ها برفراز آنها همراه با لامپهای نئون متحرک می درخشیدند و کناره  دیوارهای بیرونی سینما ویترین های عکس و پوسترهای متنوع در حال نمایش بود در داخل سینماها سالن انتظار قرار داشت که در سراسر دیواره های آنها عکس و پوسترهای فیلم هایی که بعدها قرار بود در آن سینماها نمایش داده شود قرار داشت و بعضاً از سینماها نیز یک بلندگو که صدای  فیلم را پخش می کرد در بیرون قرار می دادند که باعث جذب تماشاچیان بیشتر می شد و پس از اعلام چند زنگ تماشاچیان به داخل سالن سینما می شدند و بر روی صندلی های خود قرار می گرفتند.

در آن سال ها معمولاً سینماها با نمایش یک حلقه فیلم خبری آغاز می شد که با نام اخبار بریتیش مووی تون آغاز می شد و گوینده اعلام می کرد ابوالقاسم طاهری از انگلستان گزارش می کند (فیلم های خبری که مضامین سیاسی،هنری،ورزشی و علمی داشتند ) و سپس چند آنونس که قسمت هایی از فیلم هایی که بعداً قرار بود در سینما نمایش داده پخش می شد که گوینده آنونس با آب و تاب فراوان در مورد فیلم صحبت  می کرد و بینندگان موظف می شدند که حتماً فیلم فوق را بیایند و تماشا کنند.

دوستانی که از کمبود سینما در تهران گله دارند به قصه سینمای شهر ما گوش کنند که حکایتیست پر آب چشم!

سینماهای قائمشهر 

 

یادمه بچه که بودم عاشق سینمای فکستنی و درب و داغون شهرمان بودم. به هر بهانه ای به سینما میرفتم . یادمه فیلم عقابهای مرحوم خاچکیان ، کانی مانگا ، پرواز عقابها (فیلمی درباره خلبانان شجاع ژاپنی در جنگ جهانی دوم)  رو بیشتر از هفت بار دیدم. اونموقع بلیط سینما دیانا(فجر بعدی) 7 تومان بود. یه بار یادم میاد دبیر شیمی ما فوت شده بود وقرار بود ما محصلها به سرمزارش برویم. من وسط رفتن ، جیم زدم و به سینما رفتم که فیلم انتقام سرجیو نیکلاسکو را ببینم.(هنوز هم ازین بابت وجدانم ناراحته!) از سینما نپتون چیز زیادی در خاطرم نیست چون همان اوایل انقلاب آتش گرفت و بعد از مدتی تبدیل به پاساژ شد! فقط یادمه یکبار که 6 ساله بودم با یکی از اقوام نزدیک به این سینما رفتم (سال 58) که اگر اشتباه نکنم فیلمی در مورد کودتای شیلی بود و من اولین بار اسم آلنده رو اونجا شنیدم.(خیلی عجیبه که هنوز یادمه)

اما امروز خبری از هیچ سینمایی در شهر 300هزار نفری قائمشهر نیست! بجای سینما دیانا چاله ای عظیم وجود داره که زمانی قرار بود مجتمع فرهنگی-هنری با چند سالن سینما در آن ساخته بشه!! سینما دیانا یا همان فجر، در سال 1381 به دستور مالکش که یک کارخانه تولیدی بود به این بهانه که سوددهی نداره ، تخلیه شد و تبدیل به پارکینگ شد! بعدهم که عده ای با قول ساختن مجتمع تجاری-فرهنگی-هنری این زمین را در اختیار گرفتند و شروع به پی کنی کردند که بعد از مدتی به دلایلی! از ادامه کار منصرف شدند.

در یکی از سفرهای استانی رئیس جمهور ، احداث سینما نیما  در دستور کار قرار گرفت و بودجه آنهم تصویب شد که بنا به گفته مدیر حوزه هنری استان مازندران ، بدلیل عدم همکاری مسئولان قائمشهر در تهیه زمین، هنوز امکان آن فراهم نشده و قرار است در صورت عدم تهیه زمین، سینما نیما در نوشهر ساخته بشه! به هرحال در حال حاضر قائمشهر سینما نداره و تفریح جوانان این شهر ، خیابان متر کردنه. (اینرا بدون اغراق گفتم . میتونید صحت ادعای منو در تمام بعدازظهرهای هفته در اطراف میدان اصلی شهر مشاهده کنین). با اینحال جوانان این شهر جزو باهوشترین و مستعدترین جوانان هستند  و با وجود این کمبودها و محرومیتها ، به موفقیتهای زیادی در عرصه های مختلف هنری،تحصیلی و ورزشی نایل شده اند.

شرح عکس: سینما نپتون قائمشهر (در پشت مجسمه) قبل از انقلاب که بعدها تبدیل به پاساژ شد.

پ ن:1- کلیه اطلاعات جمع آوری شده مستند است تا خدای ناکرده به کسی اتهامی به ناحق زده نشود. 

      

(۲۵-۵-۱۳۸۹ ۰۵:۵۶ صبح)اسکورپان نوشته شده:  

 فقط یادمه یکبار که 6 ساله بودم با یکی از اقوام نزدیک به این سینما رفتم (سال 58) که اگر اشتباه نکنم فیلمی در مورد کودتای شیلی بود و من اولین بار اسم آلنده رو اونجا شنیدم.(خیلی عجیبه که هنوز یادمه)

با پوزش فراوان فقط يک حاشيه بيايم.فيلم را من هم يادم است من هم سال ۵۸ فقط شش سال داشتم.
هنوز صحنه ای که آلنده حاضر به پوشيدن جليقه ضد گلوله نيست يادم هست همچنين صحنه ای که بعد از مردن آلنده می خواهند مرد ديگری که شکل و شمايلش را دارد را به مردم نشان دهند. پديده عجيبی است حافظه! کاشکی دوستان تاپيک اسم اون فيلم چی بود را تشکيل دهند.

 فیلم های دوبله به فارسی از اواسط دهه بیست بطور پراکنده و در دهه سی تقریباً بطور مستمر به نمایش در می آمدند که مجموعه ای از آنها در ایتالیا بوسیله عده ای از ایرانیان ساکن آنجا به فارسی دوبله می شد و برای نمایش به ایران می فرستادند که اولین آن فریدون بینوا که در سال 1331 در سینما متروپل لاله زار نمایش داده شد و با فیلم های برنج تلخ وگرگ مزرعه وآنا ادامه پیدا کرد که تمام فیلم های فوق محصول ایتالیا بودند.

با رونق دوبله در ایران استودیوهای دوبلاژ یکی پس از دیگری شروع به کار کردند بطوری که در اواخر دهه سی شمسی دیگر همه ی فیلم ها  دوبله به فارسی نمایش داده می شدند و  اوج دوبله در ایران به دهه چهل شمسی بر می گردد که بهترین فیلم ها با دوبله های درخشان یکی پس از دیگری به نمایش در می آمد. با اینکه تلویزیون نیز در دهه چهل جای خود را در خانه ها باز کرده بود ولی علاقمندان به فیلم ترجیح می دادند که به سینما بروند و فیلم ها را روی پرده های بزرگ و کیفیت صدای بالاتری ببینند.

با شروع انقلاب در ایران و همچنین هشت سال جنگ سینما در ایران تقریباً تعطیل شد ،سینماهای لاله زار یکی پس از تعطیل می شد و تعدادی نیز من جمله سینما رکس و ایران به خرابه ای تبدیل شد تئاترها نیز تعطیل و به پاساژ و یا انبار لوازم الکتریکی  مبدل شدند و دیگر از آن دوران پر شکوه و خاطرات شیرین اثری بر جای نمانده است.

فصل دوم:نحوه نمایش فیلم در سینما

از اولین آپارات های سینمایی توسط میرزا ابراهیم خان عکاسباشی در زمان مظفرالدین شاه قاجار از فرانسه خریداری شد که احتمالا ً مارک پاته فرانسه بوده است منحصر به قصر پادشاهی و افراد اندرونی بود یعنی تا سالها بعد از اختراع سینماتوگراف توسط برادران لومیر و پس از آن توسط ادیسون در آمریکا و رونق نمایش فیلم در دنیا مردم ایران از دیدن سینماتوگراف محروم بودند تا اینکه بالاخره توسط

میرزا ابراهیم خان صحاف باشی حدود سالهای 1283 شمسی در حیاط پشت مغازه اش واقع در خیابان لاله زار بطرف خیابان ارباب جمشید اولین نمایش سینمایی خود را آغاز کرد که پروژکتور نمایش وی از نوع گومون فرانسه بوده است .

صحاف باشی بعدها در خیابان چراغ گاز (امیرکبیر) اولین سالن سینما را بوجود آورد که در آن فیلم های سینمایی یک و دو حلقه ای را به نمایش عمومی می گذارد پس از مدتی به خاطر بدگویی های عده ای

شیخ فضل اله نوری به تکفیر سینما می پردازد و آنرا وسیله ای حرام می خواند و صحاف باشی مجبور می شود که بساط سینمایی خود را جمع کند و بفروش برساند و خود همراه با خانواده اش راهی کربلا شد و سپس به هندوستان رفت دو سال بعد از میرزا ابراهیم خان عکاسباشی ،مهدی روسی خان توانست سینما را در ایران ادامه دهد .

روسی خان نام اصلی اش ایوانف بود ، توسط دو نفر روسی در تالار آئینه قصر گلستان نمایش دادند به این دستگاه علاقه مند شد و یک دستگاه نمایش پاته و دو حلقه فیلم خریداری کرد و در خیابان علاءالدوله در پشت عکاسخانه اش به نمایش فیلم ادامه داد و بعد از او ژرژاسماعیلف که فیلمبرداری هم بلد بود ادامه دادند پس از او آرتاشس پاتماگریان که به اردشیرخان معروف بود سینمایی در گراند هتل خیابان لاله زار محل تئاتر دهقان افتتاح کرد که به نمایش فیلم های آن زمان اقدام کرد و پس از او علی وکیلی و سپس خان بابامعتضدی وهمینطور دیگران به احداث سینما در منطقه لاله زار و محدوده آن دست زدند که همینطور مردم با سیما آشنا شدند و آغاز آشناییشان با آرتیست های سینمایی بود که از چارلی چاپلین گرفته تا ایوان ماژوخین ،ریچارد تالماج،داگلاس فربنکس مری پیکفورد،لان چنی،هارولد لوید.......وسپس فیلم های سینمایی از دو حلقه ای به چهار و شش تا ده حلقه ای به ایران سرازیری می شد و مردم همچنان علاقه مند به سینما به سالن های که یکی پس از دیگری سبز می شدند  مراجعه می کردند و وقتی که اولین ناطق که در ایران نمایش داده شد ولگا ولگا که روسی بود و دستگاه نمایش آن ک پ ت روسی بود مردم دیگر از فیلم های صامت استقبالی نکردند و بقیه سینماها هم بالاجبار سینماهایشان را  به ناطق تبدیل کردند و فیلم های ناطق به زبانهای آلمانی،روسی،فرانسه و انگلیسی نمایش داده می شد که خان بابا معتضدی با استفاده از دوربین عکاسی اش میان نویس فارسی را فیلمبرداری می کرد و در میان فیلم هایش می چسباند و به این ترتیب مردم از موضوع فیلم ها تا حدودی اطلاع پیدا می کردند و این کار تا اوایل دهه سی ادامه پیدا کرد تا دوبله بفارسی کامل فیلم ها را در بر گرفت و میان نویس فارسی از رده خارج شد .

ارائه راهکار برای ورود فیلم خارجی

تنها راه کشاندن مردم به سالن های سینما این است که فیلم های روز و ارزشمند جهانی را در سینماها نمایش دهند با کیفیت تصویر و صدای بالا و این  موضوع  سبب  خواهد شد  که سینمای  داخلی  نیز در رقابت  با فیلم های خارجی تکانی به خود بدهند و کمی به کیفیت برتر بیاندیشد و چون هر چه که باشد مردم به فیلم های بومی خود علاقه مند هستند و مطمئنا ً پس از آشتی مردم با سینما فروش فیلم های ایرانی هم بالا خواهد رفت و هزینه های تهیه ی فیلم های ایرانی هم جبران خواهد شد و برای اینکه تهیه کنندگان فیلم های  ایرانی تا حدودی تامین مالی فیلم هایشان جبران شود ورود فیلم های خارجی در ازای ساختن فیلم های بومی باشد.

یعنی اینکه هر تهیه کننده ای که فیلمش درجه کیفی الف یا ب بگیرد نسبت به ارزش کیفی فیلمش بتواند تعدادی فیلم خارجی وارد کند و در سینماها نمایش دهد این موضوع باعث خواهد شد که اگر فیلمی به علت هنری بودن از فروش خوبی بهره مند نشود در ازای آن فیلم های خارجی که در ازای ارزش فیلم مذبوراکران خواهد شد بتواند جواب گوی خسارت فیلم نامبرده گردد و به این ترتیب مسئولین سینمایی بدون آنکه هیچ گونه هزینه ای داشته باشند هم علاقه مندان سینما را راضی کنند و هم از سینمای ملی حمایت کنند و تنها کسانی که با ورود فیلم خارجی مخالف هستند کسانی هستند که می دانند فیلم هایشان مخاطب چندانی ندارد و فقط در صورت  نبودن  فیلم های  خوب  در  مقابل  فیلم  های  کم ارزش آنها

 می توانند تعدادی تماشاچی سینما را به دلیل نبودن هیچ گونه رقیب سینمایی ارزشمند به تماشای فیلم های خودشان مجبور کنند و فعلا ً این سینما گران تنگ نظر تا حدودی موفق شدند  که سیاست نمایشی کشور را تابع خواسته های خودشان کنند.

خانم ها ... ، آقایان ... ، شب تون بخیر

من با نظر آقای Doe که گفتن کیفیت تصویر و صدا در سینماهای ایران باید ارتقاء پیدا کنه کاملا موافقم

اجازه بدید اضافه کنم در سینماهای ایران کیفیت خیلی چیزای دیگه هم باید بالا بره !!!!

نظافت درون وبیرون سالن نمایش

سرویس های بهداشتی !!! (اگه یادآوریش ناراحتتون نمیکنه)

تهویه مطبوع مناسب برای چهار فصل و متناسب با گنجایش سالن

نصب سیستم های اطفاء حریق پیشرفته امروزی یا حداقل ارتقاء امکانات دیروزی !!!

شیوه عرضه مواد خوراکی و نوشیدنی و نظارت بر کیفیت آن

بلیط فروشی و رزرواسیون

و همچنین از کیفیت صندلی ها هم غافل نشیم !!!

در سالن هایی که هیچ بوئی از نوسازی یا حداقل بهسازی به مشامشون نرسیده

وضعیت خیلی بدی حاکمه !!!

ای کاش میشد چندتا از این صندلی های عتیقه رو من برای گشتاپو بخرم ببرم برلین !!!

آی  جون میدن برای شکنجه دادن پارتیزان ها و بازجوئی از نیروهای مقاومت !!!

استثنا و در محیطی چنین امن (کافه کلاسیک) اعتراف میکنم که ...

اگه خودم ساعتی رو روی این صندلی ها بگذرونم امکان داره به همه جنایات جنگیم اعتراف کنم !!!  

هرچه از این وضع کمتر بگوئیم بهتر است .... دیگه وای بحال شهرستان های مظلوم !!!

سوالی هم از آقای Doe دارم که پیشنهاد دادن :

هر تهیه کننده ای که فیلمش درجه کیفی الف یا ب بگیرد نسبت به ارزش کیفی فیلمش بتواند تعدادی فیلم خارجی وارد کند و در سینماها نمایش دهد.

تهیه کننده ایرانی اگه فیلمش اینطور و اونطور بود و اینجور و اونجور نبود بیاد چندتا فیلم خارجی جایزه بگیره . خوب گیرم که قبول .

اما آیا راه حل درستیه ؟ آیا درمانه ؟ یا تسکین ؟

بچه خود شما اگه هنری نداشته باشه و فنی بلد نباشه . تا چند وقت میتونی بهش پول تو جیبی بدی ؟

پول تو جیبش میزاری یا روی پای خود ایستادن و استقلال و عزت نفس داشتن رو یادش میدی ؟ 

بیائید از خودمون بپرسیم :

آیا تهیه کننده اروپائی اگه فیلمش واجد شرایط بود ، بهش حق پخش فیلم های هالیوودی جایزه میدن ؟

آیا تهیه کننده هالیوودی اگه فیلمش واجد شرایط بود ، بهش حق پخش فیلم های کره مریخ رو جایزه میدن ؟

در همین چند قدمی خودمون در سینمای بالیوود هم از چنین روشی استفاده نمیشه .

خودشون میسازن ، خودشون تولید میکنن و پخش میکنن . سالن های نمایش هم بلیط میفروشن و نمایش شون رو میدن .

چطوره که تو بالیوود با اون فیلم ها و اون کارگردانها و اون مضامین سطحی ، در صنعت فیلم سازی شون خون در گردشه و پول جابجا میشه و تماشاچی به نسبت راضیه ، بازار اطرافشون رو هم تحت پوشش گرفتن ؟

اما ما با این چنین سابقه ای که بعد از انقلاب کسب کردیم و درجشنواره های متعددی درخشیدیم ، فیلم فارسی ها رو دور ریختیم ، برهنگی و ابتذال رو ممنوع کردیم . معنا گرا شدیم و شخصیت و شرافتمون رو به گیشه نفروختیم . 

و با داشتن سرمایه های انسانی مثل کیارستمی و حاتمی کیا و مجیدی و نادری و بیضایی و مهرجویی و کیمیایی و حاتمی و الوند و و  و ....

حالا بازم با ضرب و زور دوپینگ (حق پخش آثار دیگران)

بیاییم به حیات و به معاش مون ادامه بدیم ؟؟؟؟؟؟؟  

واقعا حیف شیر نیست بیاد بشینه کنار کفتار ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و ازون بدتر بشه مردار خوار ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

علت اینکه ما حتی از هندی ها و هنگ کنگی ها و کره ای ها هم عقب افتاده ایم و وضع صنعت سینمای ملی مون اینقدر اسفناکه :

سوء مدیریته  ،  بلکه فقد مدیریته  ، یتیم بودن و بی صاحب بودن این صنعته ، متولی مشخصی نداره ، برنامه مشخصی براش تعریف نشده  چه میان مدت چه دراز مدت ، اهدافی براش تعیین نشده که بخواد بهش برسه چه اهداف کمی باشن چه کیفی . آآآآآآآه ..... فقط میگویم افسوس .

کسی که نمیتونه فکرشو متحول کنه  ، زندگیش هم متحول نخواهد شد .

ما اگه همین سینما مون رو با اندیشه متحول کنیم و برگردیم به ریشه های خودمون هم از هند و آسیا جلوتریم هم از اروپا. ما به تحول و انقلابی در اندیشه مدیریتی مون نیاز دارم تا درمان بشیم . تکیه بر امکانات دیگران ، مسکنی موقتیه . و این استخوان کماکان در زخم باقی خواهد ماند .

بگذارید در پرده سخن بگویم .....

روزی روزگاری از دل همین سینمای ما چه تولیداتی که بیرون نمی آمد ؟!

که اگر امروز بودن و ما قدر همون سینمای ملی مون رو کمی دانسته بودیم ، روی آن سرمایه گزاری لازم رو انجام داده بودیم ، بالا سرش و به پاش ایستاده بودیم و خودمون با دست خودی تیشه به ریشه اش نزده بودیم ....

حالا با همون تولیدات و بدون دوپینگ هم ، روی پای خودمون ایستاده بودیم

هم سربلند بودیم

هم مغرور

و هم شرافتمند ...

دوستان بیائید در این لحظات خطیر یاد آن عزیزان از دست رفته مون رو گرامی بداریم و به احترام شون یک دقیقه سکوت کنیم و در سکوت غمبارمون اشک هامون رو تقدیم شون کنیم . روحشون شاد اونهایی که از بینمون رفتن و دیگه بر نمی گردن :

هامون عزیزمون -  باشو غریبه کوچکمون - مادر مادر گلمون که بعد از مرگش حتی خونه اش رو هم خراب کردیم -   ناخدا خورشید شرافتمندمون - اجاره نشین های دوست داشتنی مون - کلاه قرمزی خوش زبون مون - آخرین بازمانده یگانه امید مبارزان فلسطین -  پرده آخر – سرب –  کشتی آنجلیکا - نوبت عاشقی – زشت و زیبا – ساز دهنی – دونده – 53 نفر – زنگ ها – کانی مانگا – روز واقعه و   و    و    و    و    و

و تنها در پایان است که من حق رو به آقای Doe میدم که گفته است :

و این تمدنی است بر باد رفته

همین و دیگر هیچ ...