(۹-۲-۱۳۸۹ ۰۹:۲۵ صبح)ايرج نوشته شده:  

دوبلورهاي جمشيد مشايخي

 

زنده ياد ايرج ناظريان نيز در فيلم ملاقات (1365)بجاي جمشيد مشايخي صحبت كرده است.

(۳-۲-۱۳۸۹ ۰۳:۴۹ عصر)محمد نوشته شده:  

دوبلورهاي فرامرز قريبيان :

در فيلم پرونده (1362) منوچهر اسماعيلي بجاي فرامرز قريبيان صحبت نموده است.

(۱۰-۲-۱۳۸۹ ۰۲:۲۷ عصر)محمد نوشته شده:  

ایرج قادری

وی در سال 1314 در تهران متولد شد.بابازی در فیلم چشمه آب حیات ساخته سیامک یاسمی در سال 1338 وارد سینما شد.از آن سال تا به امروز وی به بازیگری و همینطور کارگردانی مشغول است.وی به مدت 10 سال,از سال 1363 تا 1373 ممنوع الفعالیت بوده است.

دوبلورهاي ايرج قادري :

چنگیز جلیلوند : (36 فیلم)

بن بست - لیلاج - شاهراه زندگي - دشت سرخ - بسترهای جداگانه - سوگند سکوت - رابطه - جدایی - خشم عقابها - آژیر خطر - دلهای بی آرام - جان سخت - برای که قلبها می تپد - بیگانه - ناخدا باخدا - بی حجاب - موسرخه - قفس - دکتر و رقاصه - ترکمن - هوس - هدف - عمو فوتبالی - شاهرگ - رفیق - پلنگ در شب - سینه چاک - بیدار در شهر - بی نشان - کوسه جنوب - طغیانگر - سرسپرده - دو کله شق - حکم تیر - پشت و خنجر - برادرکشی

 

ایرج ناظریان : ( 9 فیلم)

داغ ننگ - عطش - توبه - نامحرم - مترس - بیقرار - مرگ در باران - چلچراغ - لبه تیغ

 

منوچهر اسماعیلی : (5 فیلم)

کوچه مردها - اتل متل توتوله - پنجمین سوار سرنوشت - برزخیها - دادا

 

حسین عرفانی : (4 فیلم)

جیب بر خوشگله - نقره داغ - میعادگاه خشم - غلام ژاندارم

  

سعید مظفری : ( 2 فيلم )

رودخانه وحشي - غلام ژاندارم

 

منوچهر نوذري : 

تار عنكبوت 

 

در فیلم غلام ژاندارم, وي در 2 نقش بازی کرده است.که یکی را حسین عرفانی حرف زده و دیگری را سعید مظفری.

متاسفانه امروز ایرج قادری در سن 77 سالگی درگذشت و به جمع دوستانش فردین و بیک ایمانوردی پیوست.

مراسم خاکسپاری وی به غریبانه ترین صورت ممکن برگزار شد.بلافاصله چند ساعت پس از درگذشتش، پیکر وی را  به صورت مخفیانه و با حضور تعداد کمی از نزدیکانش و بدون حضور مردمی که سالهای سال با فیلم های او خاطره داشتند به خاک سپردند.آن هم نه در قطعه هنرمندان بهشت زهرای تهران بلکه در کرج و در قبرستان بهشت سکینه.

حدود 2 سال پیش من به همراه دوست عزیز (ایرج)، برای ادای دین به بازیگرانی که از فیلم ها و بازی هایشان خاطره داشتیم و داریم.تصمیم گرفتیم به معرفی دوبلورهایی که به جایشان حرف زدند و مختصری از زندگینامه اشان بپردازیم.و به همین دلیل بود که این تاپیک راه اندازی شد و یکی از آن بازیگران ایرج قادری بود که در بالا مشاهده می کنید.

-------------------------------------------------------------

برای مشاهده عکس هایی از ایرج قادری به سایت بازیگران قدیمی و این لینک مراجعه کنید :

http://art-old.mihanblog.com/post/75

روحش شاد...

مردی عهده دار شده بود در مراسم تدفین دوستی سخن بگوید
او به تاریخ های روی سنگ مزار او اشاره کرد
از آغاز..... تا پایان! او گفت آنچه بیش از همه اهمیت دارد
خط تیره ی بین آن دو تاریخ است ( 1391-1314 )

... زیرا این خط تیره تمام مدت زمانی را نشان می دهد
که او بر روی زمین می زیست......
و اکنون فقط کسانی که به او عشق می ورزیدند
می دانند که ارزش این خط کوچک برای چیست.

زیرا اهمیتی ندارد، که دارایی ما چقدر است
اتومبیل ها...خانه ها....پول نقد،
آنچه اهمیت دارداین است که چگونه زندگی می کنیم و چگونه
عشق می ورزیم و چگونه خط تیره ی خود را صرف می کنیم.

اگر فقط میتوانستیم طوری آهسته حرکت کنیم
که آنچه را درست وحقیقی است دریابیم

ودر زندگی خود به دیگران چنان عشق بورزیم
که هرگز قبلا عشق نورزیده ایم

بیشتر لبخند بزنیم
وبه خاطر داشته باشیم که این خط تیره ی ویژه
ممکن است فقط مدت کوتاهی ادامه داشته باشد

وقتی از شما یاد کنند....
آیا سر افراز خواهید بود از آنچه میگویند؟
شما خط تیره خود را چگونه صرف کرده اید؟!!!

کافی بود تا تماشاگر حرفه ای و غیر خرفه ای فیلم در پیش از انقلاب نام یکی از 5 نفر را بشنود که در فیلمی بازی کرده باشد و برای دیدن فیلم اشتیاق نشان ندهد. فردین ،بیگ ،ناصر ،بهروز و ایرج قادری.نام ایرج قادری نام کمی نبود. او به تنهائی تمام سینمای ایران بود. بازی او همیشه با دیگران فرق داشت. سرزنده ، قدرتمند و کوبنده و با شور. و جالب اینکه در کنار این این سرزندگی احساسات هم میتوانست غلیان کند. کل بازیگری اکثر بازیگران سینمای ما دو حالت بیشتر ندارد یا خموده و سستند و فاقد سرزندگی (مانند پروانه معصومی) یا  شور بیش از حد و مغلطه بازی (مانند حامد بهداد یا سعید راد و یا حتی فردین). اما ایرج ایندو را یکجا داشت. چشمهای ایرج بسیار نافذ و گیرا بود و تمامی بازی احساسی خود را بعضا در آن جمع کرد. تیپ مردانه و جذابش به مدد دوبله های حیرت انگیز کسانی چون ناظریان یا جلیلوند و یا اسماعیلی همیشه در اوج بود.جائی گفته بود تمام زندگی اش آنی نبود که در سینماها روی پرده میرفت. میگفت در زندگی فقر را با گوشت و پوستش حس کرده بود. می گفت در اکثر فیلمهایش به دیگران بدهی داشت. اما هر چه بود نامی بود فاخر و توانمند.

او بیش از 30 فیلم را کارگردانی کرد و در بیش از 80 فیلم شخصا حضور داشت. کارنامه بازیگری و کارگردانی قادری باید جدای از هم بررسی شوند. هیچکدام از ستارگان بزرگ همردیف وی (مانند فردین یا ملک مطیعی یا بیگ ایمانوردی) قریحه کارگردانی نداشتند و صرفا جلو دوربین موفق بودند اما قادری در هر دو بخش موفق بود. کافی بود گفته شود این فیلم را قادری ساخته است تا سیل تماشاگر به سینما جاری شود. در اکثر فیلمهایی که خود می ساخت حضور داشت و بسیار موفق تر از تمام بازیگرانی که در آن فیلم بودند. بعنوان نمونه در فیلم برزخیها که 4 ستاره پیش از انقلاب یکجا در آن حضور داشتند (فردین،ملک مطیعی،قادری و سعید راد) او بیشتر از دیگران می درخشید و پر جنب و جوش تر از دیگران بود. او تاراج را ساخت که از نظر من بهترین فیلم اکشن کل تاریخ سینمای ایران است (با یک کارگردانی فوق العاده و ضرباهنگی بی نظیر). او میخواهم زنده بمانم را پس از یک دهه دوری از سینما ساخت که از نظر من به لحاظ کارگردانی بهترین فیلم ملودرام پس از انقلاب است. مقوله کارگردانی با مقوله داستان و فیلمنامه توفیر دارد. اکثر منتقدین ما نقد کارگردانی را با نقد داستان فیلم اشتباه می گیرند. کارگردانی بدین معناست که تمام جزئیان در دکوپاژ ، فیلمبرداری ، تدوین ، نورپردازی و چهره پردازی و تلفیق موسیقی با فیلم یکجا بشکل استاندارد رعایت شده باشد. وقتی از یک منتقد فعلی ما می پرسند نظر شما در مورد کارگردانی فلان فیلم چیست شروع میکند به نقل این حکایت که اگر داستان اینجوری میشد یا آنطور تمام میشد بهتر بود یا مثلا چرا در فیلم حسن سراغ حسین نرفت و رفت سراغ احمد! یا چرا اینجای فیلم فلان طور بود... این مقوله ها نشان میدهد آن منتقد اصولا با کار کارگردان بیگانه است و فقط در زندگی اش قصه خوانده است.... ایرج قادری یک کارگردان خوش قریحه بود که جای دورربین ، شیوه مونتاژ سریع ، نورپردازی موثر و چگونکی استفاده از موسیقی در لحظات خاصی از فیلم را بخوبی، تاکید میکنم بخوبی، میدانست و اگر در کلاس درس کسانی چون سام پکین پا یا جان فورد حاضر میشد شک نکنید یک تنه میتوانست برای سینمای جهان صحبت داشته باشد (هرچند او با بضاعت اندک تحصیلی خود تا این حد پیش رفت و بعنوان نمونه بهترین وسترن تاریخ سینمای ایران - برزخیها - را ساخت که بعضا از نمونه وسترنهای اسپاگتی ایتالیا از دهه 60 تا 80 بسیار فراتر است). بعنوان نمونه دوستان را به صحنه دادگاه در فیلم میخواهم زنده بمانم ارجاع میدهم و یا صحنه پایانی فیلم تاراج که حتی از نمونه مشابه آن ( پایان بوچ کاسیدی و ساندانس کید) هم فراتر است.

متاثر شدم وقتی شنیدم قادری را مظلومانه بخاک سپرده اند. و متاثرتر که بجای اینهمه خیل بازیگران مشهور قبل و بعد از انقلاب که در فیلمهای او حضور داشتند صرفا یک بازیگر درجه دوم که آنهم فقط در یک فیلم از فیلمهای او آنهم پس از انقلاب بازی کرده بود حاضر شد در برنامه هفت از او سخن بگوید و پر واضح بود حرف زیادی برای گفتن نداشته باشد. اهالی سینما متاسفانه اینگونه اند و در فقدان دیگری فقط عینک سیاه به چشم میزنند و اگر زیاد هنر کنند چند قدمی پشت جنازه راه میروند و تمام. با این اوصاف،  انتظار هم دارند خانه سینما یا فریدون جیرانی آنها به برنامه هفت برگردد!...

مقوله حذف جیرانی و تیم همراهش از برنامه هفت بخوبی نشان داد که برنامه هفت از برنامه نود بسیار سرتر بود. نشان داد تاثیر هفت به چه میزان بیشتر از نود است. و نشان داد چقدر سینما میتواند از فوتبال موثرتر و نیش دارتر باشد. در برنامه نود فردوسی پور حتی به نمایندگان مجلس هم حمله میکند اما وقتی کسی ککش نمی گزد یعنی برنامه ، برنامه ای موثر نیست و بیشتر به یک سرگرمی و شوخی می ماند اما وقتی یک مهمان در حد بازیگر در برنامه هفت دیگری را منکوب میکند ظاهرا عده ای خاصتر گزیده میشوند که تاب از کف میدهند ... از نگاهی دیگر هم میتوان نگریست و آن اینکه : ظاهرا دلالهای برنامه نود بسیار قویتر از دلالهای سینما هستند که توانسته اند از حفظ و صیانت از برنامه خودشان!! موفق تر عمل کنند که حتی زور ضرغامی هم به آنها نرسد... خسته نباشید آقای ضرغامی!  شمائی که فردوسی پور فوتبالی را با چنگ و دندان نگه میدارید اما جیرانی سینمائی (کسی که زمانی هم کیش شما بود) را  نمیتوانید.

 ...او تاراج را ساخت که از نظر من بهترین فیلم اکشن کل تاریخ سینمای ایران است (با یک کارگردانی فوق العاده و ضرباهنگی بی نظیر). ... صحنه پایانی فیلم تاراج که حتی از نمونه مشابه آن ( پایان بوچ کاسیدی و ساندانس کید) هم فراتر است...

کاملا هم سلیقه ایم     

مقوله حذف جیرانی و تیم همراهش از برنامه هفت بخوبی نشان داد که برنامه هفت از برنامه نود بسیار سرتر بود. نشان داد تاثیر هفت به چه میزان بیشتر از نود است. و نشان داد چقدر سینما میتواند از فوتبال موثرتر و نیش دارتر باشد. در برنامه نود فردوسی پور حتی به نمایندگان مجلس هم حمله میکند اما وقتی کسی ککش نمی گزد یعنی برنامه ، برنامه ای موثر نیست و بیشتر به یک سرگرمی و شوخی می ماند

درسته.

تفاوت در همین است. سینما یک هنر تاثیرگذار و ابزاری بسیار کارا است. مسلما آقایان هم متوجه شده اند که نباید اجازه بدهند ابتکار عمل از دستشان بیرون برود و بدست غیر خودی ها ( از نظر آنها ) بیفتد. فوتبال یک سرگرمی و شوخی است. آمریکا را ببینید. آمریکایی ها از اینکه کشورشان جزو 20 تیم اول دنیا نیست نگران نیستند اما اگر سینمای آمریکا دوم باشد این برایشان یک مصیبت خواهد بود. سینما یک معیار مهم است. نود خوب است اما مهم نیست . داستان برنامه هایی مانند نود داستان همان انگلیسی است که در بیایان می رفت و دو ایرانی از پشت سر برایش بار می آوردند و هی بد و بیراه می گفتند. انگلیسی به دوست ایرانیش گفت اینها چه می گویند ؟ گفت : دارند به انگلیسی ها فحش می دهند. انگلیسی پرسید: آیا فحش های آنها منافع بریتانیا را تهدید می کند ؟ ایرانی گفت : نه قربان . انگلیسی با خونسردی گفت : پس بگذار هر چه می خواهند فحش بدهند !