سلام:

اثر یا آثاری را گوش کرده ایم و میکنیم و میتوانیم درباره اش بنویسیم.

موسیقی ایرانی یکی از درونی ترین هنرهای عالم است. درباره اش زیاد میتوان نوشت.

دیروز دو اثر از گروه شیدا گرفتم و چند بار گوش کردم. "یادواره عارف قزوینی" و " ای عاشقان".

هماهنگی دقیق سازها و دوری از هر گونه شلوغ بازی که گاهی گوش را آزار میدهد در آثار به روشنی مشهود بود. موسیقی ایرانی دقیق و طریف است لذا صدابرداری درست را میطلبد ولی در اصل این هماهنگی اصلی بین اعضای گروه است که اینچنین کارهای دقیق و البته زیبا را بوجود می آورد.

تکنوازیهای استاد لطفی نیاز به تعریف ندارند. گروه از افراد جوان بی ادعا تشکیل شده.

البته جر این هم انتظاری نمیتوان داشت چرا که شاگردی کردن پیش استاد بزرگی چون لطفی خود به خود التزام اخلاقی و رفتار به دور از تکبر را می افریند. مشکلات اخلاقی ای که دامن خیلی از هنرمندان امروزی را گرفته.

کسی که میخواهد به موسیقی ملی ایرانی گوش دهد برای شلوغ کردن محیطش به آن گوش نمیدهد چرا که این نقش به عهده دیگر موسیقی های موجود است.

اما به نظر میرسد که گروهی (که کم هم نیستند) مشکل رکود در موسیقی ایرانی را در شلوغ سازی بیشتر آهنگها و  سطحی تر کردن آن میبینند. کارهایی که استقبال دنباله داری را در پی نداشته است.

در این باره بیشتر خواهم گفت.

میدونی امیدی نیست اما همچنان کنترل در دست شبکه عوض میکنی. یهو صحنه ای میبینی با حضور پرویز مشکاتیان با دیگراعضای گروه عارف. استاد مشکاتیان سنتور مینوازد. در مایه دشتی. لحظه ای ناب و زیباست.

مضرابها همچنان میتراوند. 4 مضرابی شروع میشود که با همراهی ارژنگ کامکار زیبا تر میشود. این زیبایی و لطافت باعث میشود که دیگر افراد حاضر در پذیرایی برای لحظه ای - بدون اینکه کسی دیگری را تشویق به تماشا کند - از هر کاری که میکنند فارغ شده و نگاهشون به سمت تلویزیون کشیده بشه و گوش کنند.

افرادی که علاقه ای به موسیقی ایرانی ندارند. پدرم لحظه ای بی خیال جدول شده، خواهرم اومده دم آشپزخانه تا ببیند که این صدا از کجاست و برادرم از پشت رایانه اش بلند شده اومده در چارچوب در ایستاده و تماشا میکند. آنقدر زیبا و دلنواز است که گویی همه دلهای خسته - که اینروزها اکثر ایرانیها بدان مبتلایند – را به خود جذب میکند. در شور و حال همین دونوازی بی ادعا هستیم که ...

صدا قطع میشود، صدای ناهماهنگ تبلیغاتی به گوش میرسد که سود سپرده گزاری بی نظیرش را تبلیغ میکند. همه چیز از بین میرود. اون لحظه زیبا یهو میحو میشود. پدرم جدولش را از سر میگیرد. خواهرم به سر کارش در آشپزخانه بر میگردد و برادر کوچکترم سر رایانه اش.

اما من منتظر میمانم که بعد تبلیغات ادامه برنامه را بینم گرچه دیگه اون حس و حال بر نمیگرده. اما بعد از کلی تبلیغات ریز و درشت دیگه خبر ی از این برنامه نیست.

وقتی تلویزیون داخل ایران چیزی از این موسیقی فاخر پخش نمیکنه چشمانمون میمونه به همین چند لحظه های ناب که از دست برخی شبکه های ماهواره ای در میره. اونهم با منت هزاران اگاهی و قر و اطوار و...
میدانم که علاوه بر علاقمندان موجود، هزاران علاقمند دیگربه این نوع موسیقی وجود دارد اما چون اصلا به گوششون نخورده خود به این پی نبرده اند.

میدانم که سالهای دیگر نسلهای بعد از بدبختی و رنج کشیدنهای این دوره خواهند گفت.
خواهند گفت که چه موسیقی دانان بینظیری به خاطر فقر و کم توجهی زندگیهاشون کوتاه شد
خواهند گفت که چه سختیهایی باید کشیده میشد تا بتوانی چنتا کلاس موسیقی بری و ساز یاد بگیری
خواهند گفت که تلویزیون اصلا ساز را پخش نمیکرده و همه جوانان ایرانی گیتار را میشناختند اما سه تار و تار را نه و ..

و احتمالا بچه های اون دوره هم خواهند گفت که "خدا را شکر که الان تو اون دوره نیستیم"
این آینده بینی نیز آدم را شاد میکنه.